अस्तित्व पटकथा भाग ३२
फिल्म स्क्रिप्ट,मराठी पटकथा,स्टोरी,marathi film,story,
वकील शिवचरणने गावकऱ्यांची परवानगी घेऊन कागदपत्रे तयार करून त्याने जज करून स्टेची ऑर्डर मागवली, कागदपत्रे पाहतात आणि स्टेची ऑर्डर देतात व ती नोटीस पाठवली जाते
……..
कंपनी ऑफिसमध्ये मीटिंग चालू असते इतक्यात पोस्टमन खाली ऑफिसच्या बाहेरील बाजूस असणाऱ्या टपाल पेटीमध्ये एक लिफाफा टाकून गेला. थोड्यावेळाने शिपाई टपाल पेटी खोलतो. ऑफिसमध्ये त्यातील पत्रे घेऊन येतो ऑफिसमध्ये बॉसच्या टेबलावर ती पत्रे ठेवली गेली. बॉसचे कोर्टाच्या त्या लेटरवर लक्ष गेले. त्याने ते खुले करून पाहिले. तर त्यामध्ये स्टेची असल्याचे आढळले. तेव्हा तो चिडला. त्याने कंपनीच्या ऑफिसमध्ये आलेली स्टेची ऑर्डर पाहून बॉस भडकला. त्याने लगेच फोन लावला. आपल्या कंपनीतील वरिष्ठ कर्मचाऱ्यांना बोलावले. त्यांची मीटिंग सुरू झाली. कंपनीतील अतिउस्ताहाने मालकाने आपले पैसे गुंतवले होते. ज्या तीन गावांनी जमिनी दिल्या होत्या. त्या गावच्या हद्दीत फक्त 40% साठा खनिजाचा होता. उरलेला संपूर्ण सूर्यगावच्या हद्दीत व त्यातील 20% गावाच्या गायरानात, तर दहा टक्के मल्हारीच्या डोंगरातील शेतात. मल्हारी व त्याच्या दोन्ही भावांनी कंपनीच्या या दादागीरीला चांगलेच चॅलेंज दिले होते. मल्हारीने गावातील तरुणांना गोळा करून कधी वाटेत खिळ्यांचे ठोकळे टाकून तर कधी लोडच्या गाड्या पंक्चर करण्याचे काम चालवले होते. तर कधी मधाच्या पोळ्यांना गाडग्यात भरून आणून ती काम चालू असलेल्या परिसरात फोडून येथील कर्मचाऱ्यांना पळवून लावणे, असे उपयोग चालवले होते. तर कधी गावाच्या डोंगरातील मोठाले दगड तो डोंगरावरून खाली सोडत असे. यामुळे येणाऱ्या येणारे बरेच ट्रक त्या दगडामुळे मोडतोड होत. तर कधी वाटेत अडसर होत. जवळजवळ तीन महिने हे चाललेले होते. शेवटी चिडून जाऊन बसणे गावातील लोकांच्या जबरदस्ती सह्या घेण्यासाठी गुंड पाठवले. ते गाड्या घेऊन बाहेर पडले. त्या वेगाने गावाच्या दिशेने जाऊ लागल्या. त्या दिवशी सोमवार होता. उमा घरातील सर्व काम आटवून देवपूजेला शिवदर्शनास घरातील मुलासमवेत निघाली. सरु रानातून आलेल्या मिरच्या, शेंगा व धान्य वाळवत होती. प्रतापराव आतील वाड्यात हॉलमध्ये पेपर वाचत बसले होते. शिवाण्णा अंगणात नारळ सोलत होता. इतक्यात तिथे काही गाड्या आल्या. दारात थांबल्या. त्यावेळी मल्हारी गावातील मुलांबरोबर पुढील योजना बनवत होता. इतक्यात गाड्या दारात उभ्या झाल्या. त्यातून अनेक दांडगे मल्ला सन्मान शरीर असणारे गुंड बाहेर पडले. व त्यांनी मारहाण करण्यास सुरुवात केली. त्यांनी प्रतिकार सुरू केला. शिवाण्णा देखील धावून गेला. गुंडाची थोडी झटापट झाली. इतक्या दारातील आवाज पाहून मल्हारी चालू भाऊ तेथे आला. त्यांच्याशी हातापायी करता, तोही जखमी झाला. गुंडातील एका स्त्रीने पार्वती व सरस्वतीला देखील खेचले. व जमिनीवर पाडले. ती मारु लागली. इतक्यात गोंधळ ऐकून मल्हारी व त्याचे मित्र तिथे आले. त्यांची व त्या गुंडांची जोरदार मारामारी चालू झाली. इकडे शिवपूजा मंदिरात करून उमाने प्रसाद दाखवून घेतला. व तिने मुलींना व मुलांना प्रसाद दिला. ती घराकडे मुलांना घेऊन निघाली. तिच्या पोटात बाळ होते. पुजारीबुवांच्या वाकून ती पाया पडली. पुजाऱ्याने तिला पुत्रवती भव असा आशीर्वाद दिला. ती निघाली. गावात सर्वत्र सामसूम दिसत होती. ती जेव्हा वाड्याच्या अंगणाच्या गेट जवळ आली. तेव्हा तिने तिथे सर्वजण जखमी पडलेले पाहिले. तिच्यासोबत मुले घाबरली तिच्यासोबतची मुले घाबरलेली रडू लागली. वाड्याबाहेर सगळे अस्ताव्यस्त साहित्य पडलेले होते. अंगणातील वाळवण विस्कटलेले होते. अंगणाच्या एका कोपऱ्यात शिवाण्णा पडलेला तर दुसरीकडे सरला लोळत होती. बाजूला जोरदार भांडण चालू होते. यामध्ये गावातील बरेच जण तिथे पडलेले होते. तिने पाहिले त्या गुंडांच्या पायात तिचा नवरा मल्हारी पडलेला आहे. व ते किती किती हसत आहेत.
त्यातील एक, “ पंगा घे पंगा आणखीन, तुला काय वाटलं सहज सोडतील. आता ही सर्व प्रॉपर्टीच नावावर करून घेताव. बघतच राहा.”
मल्हारी, “सोडणार नाही, मी एकेकाला.”
इतक्यात एक गुंड लोखंडी गजाने मारणार इतक्यात उमा किंचाळली. तिचा आवाज ऐकूण सर्वांचे लक्ष तिकडे गेले. तेव्हा मल्हारी, “ उमा पळ इथून, मुलांना व तुला वाचव.”
उमाने ओळखले, काय चालू आहे.
त्यातील एक बॉसचा मुलगा, “अरे ही, हिला तर आपण मागे रोडला पाहिले होते, किती दिवस झाले शोधत होतो. आज सापडली. काटा किर, काय कडक माल आहे.”
जयेश, “ हिला उचला व गाडीत घाला, आजची रात्र हिच्यासोबत .”
उमाने त्यांचा मनसुबा ओळखला. ती ओरडली, “लुका छुपी.”
तिचे बोलणे ऐकताच मुले लांब पळाली. व त्यांनी आपल्याला पाहिजे त्या जागी लपली.
येसाजी घाबरून. उमाच्या काळजीने तिथेच थांबला. तेव्हा उमेने त्याकडे नजर वळवली. व ती म्हणाली, “येसाजी आज्ञांचे पालन कर.”
येसाजी, “पण ते गुंड तुला मारतील.”
उमा, “माझी काळजी करू नकोस.”
उमाने वर नजर रोखली. तिची नजर इकडे तिकडे फिरू लागली. सर्वत्र स्तब्ध झाले.
ती हसली, जयेश तिच्याकडे कामुक नजरेने पाहत होता. उमा सुद्धा हसली. व तिने ओम शब्द उच्चारण्यास सुरुवात केली. तिच्या आवाजाने सर्व गुंड जागच्याजागी स्थिर झाले. तिने इशारा केला. ते गुंड आपापसातच लढू लागले. पाहता पाहता त्यांची जोरदार मारामारी सुरू झाली. ती जयेश जवळ आली. तिने त्याजवळ असणाऱ्या वरुणकडे पाहिले. तिचे डोळे तेजाने भरलेले होते. बघता बघता वरूण समोहित झाला. तिने आदेश दिला. “जा, हे सर्व कारस्थान करणाऱ्यास जाऊन संपव. हाच माझा आदेश.”
तो समोहित युवक तिथून चालू लागला. जयेश पाहतच होता. त्याला काय चालले हे कळेनासे झाले. तो आश्चर्यचकित होऊन पाहतच होता. उमाने जवळ असणारी एक काठी उचलली व त्याला आपल्या वेगवेगळ्या पद्धतीने ती चालवून बदडले व जखमी केले. तो तिथे विव्हळत पडला. उमा तुझ्या त्या घमेंडी बापाचे पिंडदान करण्यासाठी तुला जीवन सोडते आहे. आज हा मोडलेला पाय तुला जन्मभर लक्षात राहील, की तू केलेली घोडचूक, समजलं का? आज पर्यंत मी एक मर्यादा दाखवून होते. जेव्हा नारीच्या शोषिकतेचा अंत होतो. तेव्हाच तांडव सुरू होते.”
…………….
गावातील हॉस्पिटलमध्ये अनेक जखमींना दाखल केले गेले. समोहिक गुंड कंपनीच्या एरियात गेले. तिथल्या अनेक या योजनेत सामील असलेल्या प्रत्येकास गाठून मारु लागले. शेवटी त्यातील एक गुंड हा ऑफिस मध्ये आला. त्यांनी बॉसवर बंदूक धरली व गोळी झाडली. पाठोपाठ त्याच्या मागे आलेल्या जयेशने देखील त्यावर गोळी झाडली. तो जाग्याला मरण पावला. तो वरूण होता.
समाप्त
……. … …… …….